“Voor wie niet weet naar welke haven hij vaart, is geen enkele wind gunstig”
Seneca, 62-64 na Christus

Ik heb in het voorwoord van ons vorige bestuursverslag over 2024 geschetst met welke uitdagingen we te maken hebben binnen het onderwijs. Ik schreef: De personele tekorten zijn bij lange na nog niet opgelost en tegelijk wordt er veel verwacht van het onderwijs, met betrekking tot reken-, taal- en burgerschapsonderwijs. Ook wordt er nog steeds veel van onze sector verwacht op het gebied van het bieden van passend en zo inclusief mogelijk onderwijs. Het herstelplan vanuit de overheid is in de maak. Het moet beter, effectiever en efficiënter. Deze opdracht aan het onderwijs gaat gepaard met grote bezuinigingen. De NPO gelden mogen ingezet worden tot 31 juli 2025. Dat betekent dat we daarop in onze bedrijfsvoering moeten anticiperen. Er zijn ook in 2024 weer subsidies basisvaardigheden toegekend en tegelijk is er nog geen zicht op het structureel opnemen van deze gelden in de onderwijsbegroting.

Inmiddels is deze situatie nog onveranderd. Zeer recent stond het nieuwe minderheidskabinet op het bordes en hopen we dat de politieke wind wat gunstiger zal gaan waaien voor ons als onderwijssector. Maar niets is zeker en niets is nog realiteit.

Wat wel zeker is, is dat we in verband met deze realiteit in 2025 qua bedrijfsvoering zeer bewust heel scherp aan de wind hebben gezeild. Dat heeft ertoe geleid dat we 2025 conform begroting afsluiten. Daar ben ik blij mee.

Terwijl ik nadacht over het fenomeen scherp aan de wind zeilen, kwam ik uit bij de uitspraak van Seneca: “Voor wie niet weet naar welke haven hij vaart, is geen enkele wind gunstig”

Met deze woorden van de filosoof Seneca in gedachten kijk ik terug op het jaar 2025. Voor onze stichting was de 'haven' — het bieden van goed onderwijs om op die manier verschil te maken voor kinderen binnen gezonde financiële kaders — glashelder. Terwijl we scherp aan de wind zeilden, hielden we voortdurend onze haven in zicht. Dat vroeg om vakmanschap, opperste concentratie en bovenal, een perfecte afstemming tussen de “bemanning”. Samen de haven bereiken vraagt dat iedereen op het juiste moment het juiste doet of laat. Dat we daartoe met elkaar in staat zijn, maakt me trots en dankbaar.

We hebben dit samen gedaan. Met elkaar wisten we naar welke haven we op weg waren en lukte het om de zeilen zo te spannen dat de wind ons niet tegenhield maar ons vaart gaf. We gingen niet achteruit, we zijn niet stilgevallen, we zijn in beweging gebleven. Met overtuiging, moedig, recht op ons doel af bleven we gericht op onze haven: verschilmakers zijn voor kinderen.

We zien elkaar!

Cornelie Kool

Bestuurder Trinamiek